Het vriendinnetje van mijn kind is hondsbrutaal

“Ik kan haar niet uitstaan, het vriendinnetje van mijn acht jarige dochter,” vertelt Mathilde. In deze blog neemt ze ons mee in de gemiddeld speelmiddag met een opstandig en ronduit vervelend kind erbij. “Ik ben altijd blij als ze weer naar huis is” zucht ze.

Een brutaal vriendinnetje

Mijn dochter heeft een leuk clubje vriendinnen, sinds groep 3 is ze continu de hort op of met vriendinnen thuis. De meiden kunnen het over het algemeen allemaal goed met elkaar vinden en zitten ook al een aantal jaar met elkaar in de klas. Sinds kort is daar echter een nieuwe “vriendin” bijgekomen. In het begin dacht ik, leuk zo’n spontaan kind dat lekker veel praat. Ze was meteen heel vrij en open. Maar inmiddels vind ik er niks leuks meer aan. Ze is simpelweg hondsbrutaal. Ze trekt alles in je huis open, zelfs de post kan ze open maken.

Dan kijkt ze mij met haar enorme ogen doordringend aan en zegt even wat ze ergens van vindt. Ik vind haar ook helemaal niet altijd lief naar mijn dochtertje toe, maar die bijt wel van zich af of trekt zich er niks van aan als ze een snauw krijgt. Dat vind ik ook wel knap, maar waarom wil je een vriendin die zich altijd leuker of beter vindt en ook nog eens loopt op te scheppen over wat ze allemaal heeft.

De eerste keer kwam ze bij ons thuis en keek ze eens goed rond in onze rijtjes woning. “Wij hebben een heel groot huis en een trampoline voor veel kinderen in de tuin”. Deelde ze ons trots mee.

Deze dame doet overigens echt alleen wat ze zelf wilt. Als haar ouders haar komen ophalen schreeuwt ze dat ze te vroeg zijn, roept daarbij gerust dat ze haar “rotmoeder” haat en dat ze echt niet mee gaat. Om vervolgens gillend en mokkend na 15 minuten op haar in praten naar haar fiets te wandelen en gerust nog even een schop te geven tegen een muur of de fiets van haar moeder. En haar moeder, die lacht erom. Ze zal zich wel een beetje generen, wat ik begrijp en dan lach je vaak. Maar ik zou mij toch niet zo laten aanspreken door mijn kind. Van mij mag zo’n moeder echt wel in het openbaar een keer boos worden of streng toespreken. Dan je te laten vernederen door een kind van 8 jaar.

Televisie kijken en de snoepla gaat open

Soms komt ze hier binnen en loopt ze zo naar de tv en zet ze Netflix aan. Terwijl mijn kinderen heel goed weten dat ze na school geen tv kijken. Pas als wij beginnen met koken is de deal of als het een keer zo uitkomt. Een beetje lachend maakte ik een opmerking, toen ze dit voor het eerst deed: “O heb je iets belangrijks dat je wilde kijken, haha, maar wij kijken nu geen tv, ga maar lekker even samen een plan maken wat jullie willen doen”. Dan kijkt ze mij aan met een heel intense blik “van mijn moeder mag ik dat wel dus ik doe dat gewoon”. Als ze met zijn tweeën aan mij hadden gevraagd of ze even tv mochten kijken, dan had dat best wel een keer gemogen. Maar, zomaar bij iemand anders op de bank neerploffen en de tv aan, dat vond ik vreemd en dan die opmerking, nee hoor.

Ook bedient ze zichzelf wel van wat te drinken en te snoepen. Mijn kinderen zouden dat nooit doen, die vragen of ze iets mogen of wachten tot we wat aanbieden, maar zomaar de snoepla opentrekken, nee, not done!

Van mijn moeder mag het wel!

Heus dat ze weleens tv mogen kijken bij ons thuis hoor en de kinderen hoeven van mij heus geen dankjewel voor het spelen te zeggen elke keer of met allemaal beleefdheden te strooien. Maar zij gaat elke grens over. Als ze tv mag kijken bij ons dan zijn ze natuurlijk overal al te groot voor, alles is TE kinderachtig. Terwijl mijn dochter enorm geniet van alle kinderseries op Netflix. Zo wilden ze een tijdje terug een spannende film op Netflix kijken. Ik weet niet eens meer wat het was, in elk geval een thriller of iets voor volwassenen. Dus ik gaf aan dat er genoeg op tv is voor hun eigen leeftijd en dat ze vanzelf wel oud genoeg zullen zijn om dit soort dingen te kijken, maar dat we het niet aanzetten. Toen draaide ze zich om naar mij en zei ze “Als Noa bij ons is, dan zet ik het lekker wel aan”.

Wat moet ik hier nou mee? Ik ben echt geneigd om tegen Noa te zeggen haar maar niet meer uit te nodigen. Of iets tegen haar moeder te zeggen, maar ik heb het moment nog niet gevonden. Ik heb wel al een andere moeder gehoord die haar dochter er niet meer heen laat gaan, omdat ze bij haar altijd maar met een bak chips voor de tv worden geplant. Ik wil mijn dochter het liefst zelf haar vriendengroep laten vormen en alles ontdekken, maar ik vind dit raar. Ik heb het ook weleens subtiel bij Noa benoemd en gevraagd hoe dit vriendinnetje thuis met haar ouders communiceert, maar Noa zegt dat haar moeder het altijd grappig vindt.

Nou ik vind het niet grappig en weet ook niet zo goed wat ik met haar aan moet. Ik merk dat ik ook helemaal niet meer aardig tegen haar kan doen, zonder enorm mijn best er op te doen.