Hij moet wel leren in zijn eigen bedje te slapen


What's on mama's mind vtech vrolijke vriendjesWe komen net thuis uit het ziekenhuis. De kraamzorg helpt ons een uurtje op weg, trekt binnen een minuut alle lakentjes en dekentjes uit het wiegje dat we zo met zorg hebben opgemaakt en legt het er allemaal (een stuk beter) opnieuw in en wij duiken in bed. De kleine leggen we naast ons bed in het wiegje. Het wiegje is de kinderwagenbak, want een echt wiegje hebben we niet gekocht. Zijn eigen bed in de kamer naast ons is immers dichtbij genoeg, lijkt ons. In het wiegje leggen we hem dus, want hij moet toch wel in zijn eigen bedje leren slapen. Uiteraard gaat dit met weinig succes, want dat arme mannetje, van amper een paar uur oud, komt net uit mama’s warme buik en wil helemaal niet alleen in een koud bedje liggen. Ik vraag me af hoe anderen dat doen, die hem direct op zijn eigen kamer in zijn ledikant leggen, want zo’n wiegje naast het bed vind ik al zo’n grote afstand. Nou snel maar weer even bij ons pakken. Maar ja, daarna moet hij wel weer in zijn wiegje, want hij moet toch in zijn eigen bedje leren slapen. Wat een verdriet bij het kleine mannetje, dan maar bij mama slapen. Heerlijk op mijn borst valt onze kleine man in slaap, veel beter dan dat wiegje hé?!

‘s Morgens arriveert onze kraamhulp weer, wat een super vrouw. Heel erg hebben wij opgezien tegen kraamzorg. “Gaat dat wel in ons kleine appartement, is dat wel nodig, zit je dan niet de hele tijd op elkaars lip, wat gaat ze allemaal doen? Nee, de was doe ik liever zelf hoor en mijn brood smeren, dat hoeft toch niet?”. Bij het intakegesprek van de kraamzorginstantie heb ik ook aangegeven dat ze beter geen stagiaire mee konden sturen, want een persoon zou het vol genoeg maken op de amper 80 m2.
“Nou, how wrong could we be”, onze kraamhulp was fantastisch, “mag ik haar houden, ahh toe”. Als eerste zorgt ze ervoor dat zoonlief helemaal niet in zijn wiegje hoeft te slapen, de beste uitvinding ooit toont ze ons. Nu drie maanden later zou ik het nog steeds elke dag willen, het kleine hummeltje tussen ons in, een en al gelukzaligheid. Deze wil ik jullie zeker niet onthouden: van het voedingskussen vouwt ze een u-vorm met daaroverheen een swaddle (je weet wel, zo’n hydrofiele inbakerdoek), “tada een bedje”. Super, lakentje er over dekentje er over. Dan plaatst ze het op ons dekbed tussen onze kussens in op het middenstuk van het bed, wat een uitvinding. Zo kan hij vannacht heerlijk tussen ons in slapen zonder dat we per ongeluk het dekbed over hem heen trekken of op hem kunnen rollen. Je loopt wel het risico dat je af en toe een handje of speen op je hoofd krijgt als je te dichtbij ligt, maar dat risico neem je met alle liefde voor lief. Voor de borstvoeding is het ook lekker makkelijk, want mijn bed hoef ik zo niet uit om hem te voeden. Met de woorden “ de eerste 6 weken kun je hem toch niet verwennen” overtuigt de kraamhulp ons om hem de eerste weken zo heerlijk dichtbij ons te houden. Want dat kleine mannetje leert vanzelf wel in zijn eigen bedje te slapen!

“People who say they sleep like a baby usually don’t have one” – Leo J. Burke

Post Author: mamasmind

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *