Humor met je kleintje en soms verdriet

What's on mama's mind knuffelO,dinsdag had ik een hele domme actie. Waarvan ik ook dacht: “mama, wat doe je dan ook?”. Mijn kleine man liep achter mij aan de badkamer in, waar ik de wasmachine openmaakte. Hè, wat gek de was is helemaal niet nat? Er zat niet veel in, want ik had er onder andere een groot plaid in gedaan. Toen ik het eruit had gehaald, realiseerde ik mij dat ik de wasmachine nooit had aangezet. Alles ging er terug in. Eerst het plaid, toen de twee spijkerbroekjes van mijn zoontje en toen zijn grote knuffelbeer. Op die grote knuffelbeer zat een grote groene neus. Nee, dat hoorde niet, het was soep. Hij moest in de was.

Onnadenkend duw ik alles terug in de wasmachine en zet ik de wasmachine aan.

Achter mij, hoor ik een snik en dan nog een snik en ineens ontroostbaar gehuil. “Beer, beer, beer”. ‘O, shit hoor ik mezelf denken, niet zo handig”. Wat zeg je dan tegen je kleintje? “Beer is even in bad”. Bad? Nou hoop ik niet dat hij straks denkt dat de wasmachine een bad is. Ik gaf hem snel zijn konijn, maar hij was heel verdrietig. Wel een kwartier lang. Inmiddels weet hij het volgens mij niet meer. Dat was misschien niet zo’n handige actie van mezelf. Zou beer ruikend naar Robijntje nog geaccepteerd worden door zijn familie?

Wat zou er in het hoofdje omgaan van mijn mannetje op zo’n moment? Soms moet ik er enorm om lachen, hij heeft zoveel humor. Hij noemt zijn oom bijvoorbeeld altijd opa, ondanks dat oom dat natuurlijk helemaal niet leuk vindt. Alleen hij blijft het doen. Volgens mij stiekem gewoon om zijn oog een beetje te sarren. Het is ook wel heel aandoenlijk, want hij doet het vol enthousiasme en overtuiging.

Vorige week had ik ook een mooie actie van hem op de fiets. Als we fietsen zit hij vaak aan mijn bel. Ik What's on mama's mind scooter bellerheb een draaibel aan mijn stuur. “Tring, tring, tring tring”, klinkt het soms minuten achter elkaar. Af en toe kijken mensen geïrriteerd om. Zo van, “kom er dan langs!”. Maar ik wil er helemaal niet langs, mijn zoontje is gewoon aan het bellen. Heel onschuldig kijk ik dan en wijs ik naar mijn kleintje. Stiekem moet ik er om lachen, want ik houd niet van chagrijnige mensen, dat vind ik hun eigen probleem, haha.

Maar we zaten dus op de fiets vorige week en ik zeg tegen mijn zoontje. “Doe maar bellen!”. Waarop hij direct zijn hand naar zijn oor brengt en heel hard roept “Hallo?? Hallo!!”.
Ha ha, ik moet er nog om lachen als ik het opschrijf. Hij snapte er niks van toen ik daar heel hard om moest lachen op de fiets, want hij had het helemaal goed gedaan. Dat is ook bellen!

Leuk he en een kleintje?

 

Post Author: mamasmind

4 reacties op “Humor met je kleintje en soms verdriet

    Nicole @ Everyday-Life.nl

    (17 oktober 2015 - 16:42)

    Haha heerlijk die kinderlogica! Ik ben echt als kind heel lang boos geweest om mijn moeder omdat ze mijn poppel had gewassen (zo’n knuffel was dat) en die kwam er toen heel ruw uit. Geen mooie vacht meer!

      mamasmind

      (18 oktober 2015 - 20:21)

      O o😁 gelukkig is beer er ongeschonden uitgekomen 🙂

    Mandy Kruders

    (17 oktober 2015 - 10:52)

    Wat leuk geschreven!!
    Ik moest bijna huilen om het verdriet van je zoontje.. Zullen dat de hormonen zijn? Hihi!

    Maar geweldig, ik moest ook hard op lachen om het bellen! Prachtig!!!

      mamasmind

      (18 oktober 2015 - 20:21)

      Ahhh lief haha Inderdaad die hormonen denk ik ;))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *