Sporty mama

Na een paar weekjes acclimatiseren vond ik het er wel weer tijd voor: sporten… Nu is het niet zo dat ik alleen maar stil heb gezeten. Sowieso heb ik tijdens mijn zwangerschap veel gelopen en ging ik nog tot de laatste dag met de fiets op pad. Ik ging wel een stuk minder hard, maar toch. Vanaf dat ons kleintje er klaar voor was (ik geloof dat dat met een dag of 4 / 5 was) ben ik gaan wandelen. Gezond voor mij en gezond voor de baby. Eerst een klein rondje, want het voelde daaronder toch nog wel wat vreemd. Een beetje alsof ik een baggy-broek droeg met het kruis op mijn knieën. Elke dag kon ik wat langer volhouden en maakte ik grotere rondjes achter de wandelwagen door het park of door de stad. Als Hugo de wagen zag vielen zijn oogjes al dicht. In het begin was dat zijn makkelijkste slaapje. Lekker hobbelen over de keien, onder een warm dekentje in de frisse buitenlucht. Meteen vertrokken, hoogstwaarschijnlijk dromend over melk en zijn papa en mama.

Na twee weken had ik wel het gevoel dat ik een wat langere route kon lopen door de stad. Het was redelijk warm voor januari, mijn winterjas voelde zelfs iets te warm, die droeg ik open. Na ongeveer anderhalf uur (misschien was het wel twee uur) had ik het gevoel zeker weer naar huis te moeten. De baby moest eten, mijn benen voelden zwaar en het zweet stond op mijn rug. Toch iets te lang gelopen misschien? Die avond had ik pijn in mijn benen en werd ik zwetend wakker al had ik het koud. Oh, wat voelde ik mij stom, ik had natuurlijk veel te veel gedaan. Jeetje, was mijn conditie nou echt zo achteruit gegaan? Spierpijn in mijn rug, spierpijn in mijn benen, ik lijk wel een oude vrouw. ‘s Nachts eruit voor voeding en luier, dat was pittig, maar het hoorde erbij. Ook de volgende ochtend voelde ik me nog beroerd. Tja het is wat ze zeggen, 9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren. Ik was boos op mezelf, waarom moest ik dan ook zo lang op pad, een uurtje wandelen was misschien beter geweest. Tot mijn vriend zei “heb je geen griep?”. Griep? Daar had ik nog niet over nagedacht. Even temperatuur meten…ja hoor, koorts. Ik had gewoon de griep te pakken. Dat verklaarde een hoop. Gelukkig was ik er met twee daagjes vanaf en volgens mij is het voor de weerstand van de kleine zelfs goed geweest, want die antistoffen krijgt hij natuurlijk binnen door de borstvoeding. En met mij was het dus helemaal niet zo erg slecht gesteld. “Fiewww”!

Klaar om te sporten… Ik had gelezen dat je 6 weken moet wachten met sporten na de bevalling. Dus precies 6 weken heb ik rustig aan gedaan.

Dapper sprintte ik in week 7 naar buiten en begon in een aardig tempo aan een rondje park. De buitenbocht, “dat kan toch best”. Ik keek op mijn horloge tien over half, “prima al 1 minuut onderweg”. Ik ademde in, ademde uit, een ijzersmaak kwam me tegemoet, een hamer sloeg op mijn borstkas en mijn benen voelden als lood. Na 5 minuten stond ik hijgend, puffend en kreunend weer in de woonkamer. Ik denk dat ik langer bezig ben geweest met mijn veters strikken.

“Oké, dat gaat dus even wat langer duren voor ik weer fit ben…”

Post Author: mamasmind

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *